Zelfverdichtend staalvezelbeton (ZVSVB)

Beide soorten hebben hun voor- en nadelen. Bij combinatie ontstaat een “ideale” betonsoort. De nadelen van het staalvezelbeton zijn de dalende verwerkbaarheid door de stijve vezels en de willekeurige verdeling van de vezels. Het zelfverdichtend beton bezit superplastificeerder, die de verwerkbaarheid doen stijgen. Doordat het altijd op de zelfde manier verdicht wordt, zullen de vezels zich telkens ongeveer gelijkaardig verdelen. Het zelfverdichtend beton leidde dan weer tot een grotere kans op krimp, maar aangezien het staalvezelbeton scheurvorming afremt is dit probleem opgelost. Het enige punt waar niets aan veranderd, is de grote volumieke massa. Enkel een goed ontwerp van de stoel kan dit beperken. Tot slot een korte herhaling van de samenstelling van ZVSVB. De verschillende bestanddelen zijn grind (maaskiezel), rijnzand, cement, kalk (zorgt ervoor dat het beton sneller zijn maximale sterkte bereikt), water, superplastificeerder(s) (SPL) en staalvezels.

Samenstelling ZVSVB